Lidwinahuis
OMSCHRIJVING: HERBESTEMMING EN RESTAURATIE VOORMALIG SANATORIUM
MONUMENT: RIJKSMONUMENT, ARCH. ALPHONS BOOSTEN, 1936
DUURZAAMHEID: SCHILVERBETERING, VENTILATIEVOORZIENINGEN
OPDRACHTGEVER: STICHTING WOONZORGCENTRUM DE BEYART
AANNEMER: SMEETS BOUW
ONTWERP - REALISATIE: 2011 - 2012
LOCATIE: MAASTRICHT

Het Lidwinahuis van het klooster De Beyart in Maastricht. Het Lidwinahuis werd in 1937 gebouwd midden in de prachtige besloten kloostertuin van de Beyart in de historische binnenstad van Maastricht. Het ziekenpaviljoen was oorspronkelijk bedoeld als een sanatorium voor aan TBC lijdende broeders van de congregatie OOM. De architect Alphons Boosten (1893-1951) situeert het paviljoen in verbinding met het veel grotere neogothische kloostergebouw en knikt het rond een reusachtige bestaande beukenboom. Op een volstrekt vanzelfsprekende wijze verdeelt hij de kloostertuin in een voortuin en een achtertuin. Onder de galerij met het oplopende dak aan de zuidkant werden overdag de bedden in de buitenlucht gereden. Door de hoge bovenlichten boven de luifel konden de dubbelhoge ziekenkamers ongestoord gebruikt worden, royaal voorzien van licht en lucht. De schoorstenen op het dak vormen een onderdeel van een vernuftige natuurlijke doorspuibaarheid van frisse lucht.

Het Lidwinahuis is tot rijksmonument verklaard. Het werk van Alphons Boosten is voor ons bureau een studieonderwerp. We waren dan ook zeer vereerd om de herbestemming van tot een klooster bejaardenoord voor 12 kloosterzusters te mogen ontwerpen.
Van twee ziekenkamers werd één grote zit/slaapkamer gemaakt, die voldoet aan alle hedendaagse eisen voor een verpleegtehuis. In de sponningen van de stalen raamprofielen werden HR++ dubbele glasplaten geplakt, met de iPhone als inspiratiebron.

We hoefden alleen maar voort te bouwen op de ruimtelijke thema’s en de detailleringen die Boosten al reeds aangegeven had. Niet uit overdreven respect of uit serviliteit; het gaat ons om het lezen van het gebouw en door dezelfde taal te gebruiken een nieuw hoofdstuk toe te voegen aan het verhaal. De zusters vroegen de architecten De Wilde en Van den Heuvel om een interieuradvies. Hun nieuwe arrangement, uitsluitend met bestaand zustersmeubilair, contrasteert mooi met de witte sanatoriumruimten en onderstrepen nogmaals de aangename bewoonbaarheid. Slechts met het witte stucwerk lonkt Boosten naar ‘het nieuwe bouwen’ en Duiker’s Zonnestraal. In de ruimtelijke opbouw en de constructie komen blijft hij de expressieve traditionalist. De renovatie was de eerste keer in 30 jaar dat er weer onderhoudskosten gemaakt moesten worden. Over duurzaamheid gesproken!

terug naar het overzichtvolgend project