Lidwinahuis

Restauratie Lidwinahuis Maastricht
opdrachtgever: Stichting Beyart
aannemer: Smeetsbouw
ontwerp & realisatie: 2010-2012

In opdracht van Stichting de Beyart maakten we tussen 2008 en 2012 een Masterplan voor de ontwikkelingsmogelijkheden van het Woonzorgcentrum De Beyart in Maastricht.  Het huidige kloosterbejaardenoord zal op korte termijn overgaan in een profaan woonzorgcomplex. Hiervoor zijn aanpassingen aan de eisen van de huidige tijd nodig. Het monumentale complex met een neo-gotisch hoofdgebouw (uit 1894) is gelegen in een prachtige kloostertuin middenin het beschermde stadsgezicht van de historische binnenstad van Maastricht. Het gehele terrein valt onder onder het religieuze erfgoed dat onder de bescherming van het Maastrichts Planologisch Erfgoedregime staat. Ons Masterplan, onderzoekt de verschillende ruimtelijke mogelijkheden en de fasering daarvan in de tijd, alsmede de investeringen die zal vergen. Het vraagstuk van vernieuwing of behoud speelt daarbij op alle fronten een grote rol.

Een eerste deelrealisatie is de restauratie en de herbestemming van het op dit terrein gelegen Lidwinahuis, Rijksmonument Jongere Bouwkunst 1850-1940. Het Lidwinahuis werd in 1937 gebouwd als een sanatorium voor aan TBC lijdende broeders van de congregatie OOM. De architect Alphons Boosten (1893-1951) situeerde het paviljoen in verbinding met het veel grotere neo-gothische kloostergebouw, geknikt rond een reusachtige bestaande beukenboom. Op een vanzelfsprekende wijze verdeelt hij hiermee de kloostertiun in een voortuin en een achtertuin. Onder de galerij met het oplopende dak aan de zuidkant werden overdag de bedden in de buitenlucht gereden. Door de hoge bovenlichten boven de luifel konden de dubbelhoge ziekenkamers door de binnenblijvers ongestoord gebruikt worden, royaal voorzien van licht en lucht.
Er kon geen gebruik gemaakt worden van extra Monumentensubsidies. Na restauratie werd het sanatorium bestemd tot een kloosterbejaardenoord voor 12 kloosterzusters, zodanig dat het in de toekomst als courante herstelkliniek verder kan. Een vernieuwend onderdeel is de kosten gunstige wijze waarop de enkele beglazing in de bestaande kozijnen door geïsoleerde beglazing vervangen is. Door deze te verlijmen in de stalen kozijnen konden we sterk voortbouwen op de ruimtelijke thema’s en de detailleringen die architect Boosten, als expressieve traditionalist, destijds aangegeven had. Het gaat ons om het nauwkeurig lezen van het gebouw en een nieuw hoofdstuk toe te voegen aan het verhaal. Het nieuwe werd in harmonie met het bestaande ingepast.
Onze bijdrage werd in 2013 genomineerd voor de ‘Victor de Stuerspenning’ voor restauratie en herbestemming.